"No hables con extraños" (estreinaldia)

Aipatzen ez den arren gugan bizi den hori ulertzeko lan bat. Etiketa tradizionaletik urrats bat haratago doa Helena Tornero. Memoria historikoa bada ere No hables con extraños obraren motorra, espezialistek belaunaldien arteko oroimena edo posmemoria deitu ohi dioten eremuan mugitzen da. Eta iraganeko gertaeretan (Gerra Zibila, erbestea, frankismoa…) bakarrik zentratu beharrean, gureen isiltasuna nola heredatzen den aztertzen du. Ideia da familiaren DNA emozionalaren bidez bidaiatzen dutela konpondu gabeko traumek. Egitura dramatikoa erabiltzen badu ere, ikerketa-osagai handia du lanak. Afektuen arkeologia dei geniezaioke. Asmoa ez da soilik historia-lezio bat ematea, puskatutako piezak berreraikitzea baizik. Batzuetan, gure iraganik hurbilenaz hitz egiten dugunean, —benetan— gure orainaz ari garela konturatzen gara, oraintxe bertan gertatzen ari zaizkigun gauzez, oraindik irekita dauden zauriez, oraindik ixteko dauden gertaerez. Epigenetikak diosku «epe luzeko oroimena» duela gorputzak, ez bakarrik garunean, baita gure geneak inguratzen dituen kimikan ere. Obra honetan, horrek esan nahi du borreroen estresak eta biktimen traumak marka molekularrak utzi zituztela, eta gaur egun, hamarkada batzuk geroago, zenbait pertsonaiarengan agertzen direla, sintoma fisiko eta psikologiko gisa. (Iraganeko galderak, oraingo pusketak. Antzerkia ahanzturaren aurkako barrikada gisa). Fitxa artistikoa: Testua: Helena Tornero. Espazio eszenikoa, egokitzapena eta zuzendaritza: Ramón Barea. Antzezleak: Itziar Lazkano, Ramón Barea, Diego Pérez, Nagore Navarro, Sandra Ortueta, Koldo Olabarri, Ione Irazabal. Soinu-espazioa: Adrián Garcia de los Ojos. Bideoproiekzioak: Iñigo Cobo. Jantziak: Betitxe Saitua. Ekoizpena: Pabellón 6. Gogora (Memoriaren, Bizikidetzaren eta Giza Eskubideen Institutua) eta Memoriaren Nafarroako Institutuaren laguntzarekin. Estreinaldia Arriaga Antzokian.